|
|
|
|
|
|
نقد:
هفتهنامه ژون آفريك
12 مه 1998
نويسنده: الياس طبيب
سيب
كن 98
نيم قرن پس از ابداع جشنواره، سرانجام جهان سوم حضور خود را در بزرگترين جشنوراه جهاني تثبيت ميكند.
چه كسي ميتوانست چند سال پيش، پيشبيني كند جوانترين كارگرداني كه در بخش رسمي جشنواره كن
بتواند فيلم بلندي ارائه كند يك زن خواهد بود؟ آن هم يك زن از ايران؟
نخستين فيلم سميرا مخملباف از يك رويداد واقعي الهام گرفته شده است. در يك محله فقيرنشين تهران چند
خانواده به سازمان بهزيستي خبر ميدهند كه همسايهشان هرگز به فرزندان خود اجازه بيرون رفتن از خانه را
نداده است: كاشف به عمل ميآيد كه دو دختر دوقلوي 11 ساله از بدو تولد در پشت ميلههاي آهنين بزرگ
شدهاند. استدلال پدر: "دخترهايم مثل گل هستند. در آفتاب پژمرده ميشوند ..."
در كن بي سابقه بوده است كه جهان سوم موقعيتي يابد تا وارد بحثهايي چنين جسورانه شود، به ويژه از
طريق فيلمهاي كشورهايي كه در آنها آزادي بيان حد و حدودي دارد.
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
