دبيركل محترم سازمان ملل جناب آقاي كوفي عنان شما در زماني بر سازمان ملل مديريت مي كنيد كه روابط كشورها براساس فرصت ها و تهديدها تعريف مي شود و نه براساس روابط انساني و دلسوزي متقابل بشري. در چنين دنيايي اگر افغانستان همچون كويت نفت داشت، جهان معاصر چند روز پس از حضور طالبان در افغانستان واكنش نشان مي داد و چون چنين نبود، مصائب افغانستان زير برقع سكوت رسانه هاي جهاني فراموش شد. و تا دنياي مرفه از سوي جهان فقير تهديد نشد، افغانستان در فراموشي باقي ماند. اما گويي عمر توجه ناشي از تهديد، كوتاهتر از عمر توجه ناشي از فرصت هاست. از اين رو جهان عليرغم تمام وعده هايش، براي نجات افغانستان در 5 سال آينده، تنها 5/4 ميليارد دلار مي پردازد. اگر اين رقم بر 20 ميليون جمعيت افغانستان تقسيم شود، براي بازسازي افغانستان در 5 سال آينده، به هر فرد افغان 225 دلار، يعني براي هر افغان، سالانه 45 دلار و يا ماهانه حدود 4 دلار پرداخت خواهد شد. شما كه بر سازمان ملل مديريت مي كنيد به افغان ها بياموزيد كه چگونه مي شود كسي كه هيچ چيز ندارد با حدود 4 دلار در ماه، هم غذا بخورد، هم لباس بپوشد، هم خانه ويرانش را از نو بنا كند و هم سرزمين پر از مينش را به گندمزار تبديل كند و هم براي كودكانش مدرسه بسازد تا 95 درصد زنان و 80 درصد مردانش را كه حتي قبل از حكومت طالبان از مدرسه رفتن محروم بوده اند، باسواد كند؟ حاكميت طالبان ثمره ازدواج فقر و جهل بود و دولت امروز افغانستان اگرچه مدرن است، نيازمند تغيير وضعيت فقر و جهل به وضعيت ثروت و علم است. شما وقتي مي توانيد اميد به آينده را كه گمشده 20 ساله افغانستان بوده است تداوم بخشيد كه به عنوان دبيركل سازمان ملل، كشورهاي ثروتمند را متقاعد كنيد كه در اين نظام طبقاتي جهاني، براي جلوگيري از طغيان مردم كشورهاي فقير عليه كشورهاي ثروتمند، حداقلِ نيازهاي بشري را در هر كجا رعايت كنند. شما اكنون در ايران ميهمان ما هستيد، قدمتان روي چشم. اما بگذاريد سواي از گزارش هاي رسمي، به عنوان انتقاد از خود اعتراف كنيم كه در سرزمين ما كه از انبوه دانشگاه ها دچار تورم شده، هنوز 000 /746 نفر از كودكان و نوجوانان آواره افغان كه سال هاست به ما پناه آورده اند، در بي سوادي مطلق به سر مي برند. چرا شما كه دبيركل سازمان ملل هستيد، از دولت ايران و پاكستان نمي خواهيد تا در هر كلاس دبستان ـ دبيرستان و دانشگاه، حداقل يك صندلي را براي آموزش افغان ها اختصاص دهند؟ تا در توسعه انساني افغانستان گام اساسي را برداشته باشند. و هنگامي كه باز مي گرديد چرا از امريكا نمي خواهيد كه فقط يك دلار بيشتر از آنچه در بمباران افغانستان هزينه كرد، در آبادي افغانستان صرف كند؟ فراموش نبايد كرد كه طالبان نه يك گروه سياسي كه يك فرهنگند و تغيير يك فرهنگ، نيازمند آموزش و تغيير بنيادهاي اقتصادي است و اين هر دو مهم به كمك واقعي جهانيان نياز دارد. با احترام و دوستي محسن مخملباف 6 /11/1380